ไม่เจอทุกๆ ท่าน ตั้งนาน

มิตรสหายข้าพเจ้าหายหน้าไปไหนหมดแล้วรึยังหนอ -____-"

.

..

เอาละ ตั้งแต่วันนี้ไป เราก็พ้นระยะเวลาฝึกงานซะที สองเดือนที่ผ่านมานี่ช่างไวเหลือเกิน

....คืนก่อนวันฝึกงานวันสุดท้าย มีความรู้สึกดีใจปนเศร้าใจ ดีใจ...ที่จะได้หยุดพักแล้ว เศร้าใจ...ที่เวลาดีๆ ช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน ถึงแต่ละวัน งานที่ได้รับทำจะหนักหนา ทิ้งพิมพ์ ปริ้นท์งาน แบกของ วิ่งไปนู่นไปนี่ ทำงานนอกสถานที่ มันก็ไม่รู้สึกเบื่อหน่้าย...

เพราะมีลูกพี่นิสัยดี(มากๆ) มาคอยเทคแคร์เราตลอดเวลา ชวนไปกินข้าว ช่วยทำงานเวลาเรารับงานไม่ไหว พาไปเลี้ยง สอนงานทุกอย่างเท่าที่พวกเขาจะช่วยเหลือเราได้ แต่เวลาไม่มีวันไหลย้อนกลับ วันสุดท้ายที่ผมจะได้ทำงานก็มาถึง...

บรรยากาศที่ทำงานนั้นเหมือนเดิมทุกประการ ลูกพี่ยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งตลอด ตั้งแต่ผมเข้ามาทำงานในวันแรก หัวหน้า ยังคงเดินตรวจตราลูกน้องตลอดเวลา

...มีเพียงเราที่นั่งเงียบๆ อยู่ที่มุมหนึ่งในแผนก แต่เพื่อไม่ให้ใครต้องเป็นห่วง จึงทำตัวให้เหมือนปกติเข้าไว้ ช่วงกลางวัน พวกลูกพี่พากันมาเลี้ยงอำลา พร้อมกับจัดงานวันเกิดให้กับรุ่นพี่อีกท่านหนึ่ง ซึ่งตรงกับวันนี้ งานเลี้ยงสนุกมาก แต่ย่อมต้องมีเวลาเลิกราเสมอ...

ช่วงเย็นก่อนกลับบ้าน ที่ตั้งใจไว้แน่วแน่คือต้องการกล่าวขอบคุณทุกๆคน ทว่า พอเอาเข้าจริง ผมกลับพูดไม่ออก เหมือนอะไรมันจุกคออยู่

...น้ำตามันจะไหลเสียให้ได้เชียว...

จึงได้แค่กล่าวสวัสดีกันเท่านั้น ไม่อยากให้วันสุดท้ายต้องเสียน้ำตากัน ถึงอย่างไร ผมหวังว่าซักวันคงได้พบกันอีก บุคคลที่มีพระคุณกับผม และผมจะไม่มีวันลืมพวกเขาได้ ขอขอบคุณ พี่ๆ ที่ทำงานที่สั่งสอนและดูแลผมมาตลอดสองเดือนมานี้ ขอให้พี่ๆ ทุกท่านประสพแต่สิ่งที่ดีงามในชีวิต แล้วอย่าลืมผมนะ...

...หวัีงว่าคงมีคนในที่ทำงานซักคนที่เปิดเจอ blog นี้แหละน่า ก็เคยไปเขียนบล็อกเล่นที่ทำงานไว้นิ ถ้าค้น History ใน IE ละก็เจอแน่นอน เอ๊ะเดี๋ยว...งั้นที่เราเผาพี่ๆ ที่ทำงานเค้าเล่นไว้ละ...อุ๊บ แบบนี้ก็เห็นหมดละซิ XD /gg